اَوحَى اللهُ اِلى دَاودَ: كَم مِن رَكعَةٍ طَويلَةٍ فِيها بخشية قَد صَلاها صاحبُها لا تُساوى عِندى فَتيلاً حِينَ نَظرتُ فِى قَلبهِ فَوَجدتُهُ : اَن سَلَّمَ مِن الصَلوةِ وَ بَرَزَت لَه اِمرَاَةٌ وَ عَرضَتْ عَليهِ نَفسَها اَجابَها، وَ اَن عَامَلَه مُومِنٌ خَانَهُ
 
 
خداوند به حضرت داود فرمود: چه بسيار ركعتهاى طولانى خاشعانه كه نمازگزارى انجام داده باشد اما نزد من به اندازه فتيلى نمى ارزد وقتى كه به قلب او نگاه كرده و مى بينم: تا نمازش تمام شد، اگر زنى خود را به او عرضه نمايد او را اجابت خواهد كرد و اگر كسي با او معامله كند به او خيانت خواهد نمود.
من چیزی نمی گویم، تو خودت نگاهی به دلت و آن نمازت بینداز امیدوارم که خجالت نکشی از دست دل و نمازت!
 
بحارالانوار ، ج 14 ، ص 43